Η Ελλάδα των οραμάτων και των αξιών.
Η Ελλάδα του ήθους και της ευπρέπειας.
Και η πολιτική γραμμή ενός ηγέτη που στρέφει το βλέμμα στην κοινωνία.
Και την κοινωνία την αποτελούν οι άνθρωποι.
Άλλωστε, τι είναι κοινωνία;
Όπως γράφει και ο καθηγητής Σπύρος Φλώρος, «κοινωνία είναι ένα οργανωμένο σύνολο ανθρώπων που δημιουργούν τον πολιτισμό τους, σχετικά αυτόνομη ,αλλά ταυτόχρονα επηρεάζεται και από άλλες κοινωνίες, με δικό της τρόπο λειτουργίας και οργάνωσης».Ο Αντώνης Σαμαράς δημιουργεί το νέο πρόσωπο της δεξιάς ιδεολογίας.
Την κάνει ανθρωποκεντρική.
Αρχές και ιδέες που χαρακτηρίζουν την ελληνική φυλή. Αρχέγονες.
Δεν ξεχωρίζει πλούσιους και φτωχούς, αλλά διακρίνει τους άξιους από τους ανάξιους, που ω, τι σύμπτωση, κατέκλυσαν τον τόπο και, καιρός να ξεδιαλέξουμε την ήρα από το στάρι.
Ήρθε πια η ώρα, ειπέρ ποτε, να παλέψουμε για κάτι καλύτερο.
Πρώτα γιατί το αξίζει η Πατρίδα και μετά , επειδή δεν ταιριάζει το χείριστο στον Έλληνα.
Η Πατρίδα…τι είναι άραγε η Πατρίδα….ο δικός μου παράδεισος. Και γιατί παρακαλώ, τον παράδεισό μου, τον κατάντησαν οι ευρύπυγοι εγγλωττογάστορες εφιαλτική κόλαση; Γιατί οι αδαείς κατέστρεψαν την γλώσσα μου, την ελληνικήν;
Την Ιστορία μου, που λόγω άπειρων ένδοξων σελίδων υπήρξε –όντως- συνωστισμός κι έτσι , τα ρεπανούσια τσακλοκούδουνα μπερδεύτηκαν με τους συνωστισμούς στις αποβάθρες απ’ όπου αναχωρεί το Queen Mary για κρουαζιέρες στην Καραϊβική.
Στα τέλη του περασμένου Νοέμβρη φύσηξε σοροκομαΐστρος και σάρωσε τα ξερά τα φύλλα. Κι επειδή το ηθικόν είχε πάψει –από καιρό- να είναι ακμαίον, νά σου κι αρχίσαμε να ξανασαίνουμε.
Να βλέπουμε και πάλι τις ασημιές αχτίνες του ήλιου να μας στέλνουν τα πρώτα μηνύματα της ελπίδας και της αισιοδοξίας.
Σιγά σιγά άρχισαν να μαλακώνουν οι πόνοι από τις βιτσιές αυτών που νόμισαν πως η δική τους σκηνογραφία θα έπαιρνε σάρκα, κρανία και οστά!
Το χαμόγελο άνθιζε δειλά στα χείλη των πληγωμένων ανθρώπων, οι οποίοι απλά , τριβελίζονταν από το μονότονο πολιτικό εμβατήριο των ποικιλόχρωμων πριγκιπάτων, «ξεκουκίζοντας το κομπολόι» των ανιαρών, επώδυνων και επικίνδυνων στιγμών.
Στο 8ο εθνικό συνέδριο , που έγινε χωρίς πολλές περικοκλάδες, ο τόσο κοντινός σε μας τους κοινούς θνητούς, αλλά δυναμικός ηγέτης αυτής της ιστορικής παράταξης, ο δικός μας Αντώνης, μίλησε κατευθείαν στις καρδιές και άγγιξε τις ευαίσθητες χορδές και των πιο δύσπιστων και των πλέον αμφισβητιών.
Αυτό φάνηκε, όταν το ‘εξαπτέρυγο-λοκατζής’ προσπάθησε να αρθρώσει λόγο ενάντια στον πυρφόρο χείμαρρο που έκανε μικρούς μεγάλους, νέους κι ηλικιωμένους να σείουν ένα στάδιο από τα χειροκροτήματα , κάνοντας τις παλάμες να μοιάζουν σαν πυρακτωμένες ασπίδες στα χέρια του Ήφαιστου!
Ακούσαμε όλοι και –κυρίως- εμείς , οι νέοι, πως μπορούμε να κεντάμε τα όνειρά μας στον καμβά της ελπίδας κι ένα τριανταφυλλί αστέρι άρχισε ν’ ανατέλλει στο σκοτάδι του δικού μας «αύριο».
Οι διάφοροι φιλογελώτες σαρκαστές σκόνταψαν στα σημάδια των απλών ανθρώπων, οι οποίοι αγκάλιασαν εκείνον που τους θύμισε την αρχαία δόξα σε συνδυασμό με την σύγχρονη Ελλάδα της Ευρώπης.
Τον οραματιστή και τον ρεαλιστή.
Εύχομαι εσείς , οι μεγάλοι, θεωρητικώς ενήλικες, να καταλάβετε έγκαιρα, τι σημαίνει ελπίδα. Γιατί ξεχάσατε πως εμείς, τα παιδιά σας, είμαστε η ελπίδα για ένα καλύτερο Αύριο. Η δική σας ελπίδα…Η μόνη μας ελπίδα….Μη μας την στερήσετε!
