Eίδε τη μητέρα της και την αδερφή της να βυθίζονται στα ναρκωτικά και να μαραζώνουν από τη χρήση...
Ο Ρώσος πατέρας της, στον οποίο στράφηκε για να στηριχτεί, είχε κι εκείνος εναποθέσει τη ζωή του στο αλκοόλ...
Γυρνώντας στην Ελλάδα, ακόμη και ο έρωτας την πρόδωσε. Φυλακίστηκε χωρίς να φταίει και εξέτισε την ποινή της πριν ακόμη δικαστεί... Η Μαρίνα έζησε την αδικία στο πετσί της...
Χρειάστηκε να... συνωμοτήσει ολόκληρη η (μικρή) κοινωνία της Θήβας για να μπορέσει να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα... Ο άνθρωπος που την πίστεψε, ο διευθυντής του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας της Φυλακής Θηβών, Κλήμης Πυρουνάκης, ήταν εκείνος που φρόντισε προσωπικά ώστε μια οικογένεια να ανοίξει την αγκαλιά της για εκείνη. Ένα μικρό ξενοδοχείο τη φιλοξένησε τον πρώτο καιρό.
Ήταν από τις πιο όμορφες στιγμές στη φυλακή», βουρκώνει. Τη ρωτάμε για την πιο δύσκολη στιγμή της κράτησής της. «Ήταν όταν ήμουν στον Κορυδαλλό και έφεραν τη μικρή μου αδερφή... Ένιωσα πως κατέρρευσα... Ένιωσα τον κόσμο να φεύγει κάτω από τα πόδια μου...». Ελεύθερη πια, με την υποστήριξη του Κλ. Πυρουνάκη, αποφασίζει να μείνει στη Θήβα για να φοιτήσει στην Γ' λυκείου. Γράφτηκε σε εσπερινό σχολείο και με συστηματικό διάβασμα και τη βοήθεια όλων τα κατάφερε.
«Επιβίωσα χάρη στη βοήθεια των κ. Ζουγανέλη, Πυρουνάκη, Τσιγαρίδα, φυσικά της κ. Τσόνογλου και Μάστορη. Θέλω να ευχαριστήσω ιδιαιτέρως τους κ. Κοράκη, Σαμιώτη, Λιάκο, Μαυρογόνατο, Δελβενακιώτη, Αλεξάνδρου, Κοσμάτο, καθώς και τις κυρίες Μουτάφη και Μεσαρεντζίδου, την οικογένεια του κ. Κατσέλη, τον κ. Δημητρίου, τον κ. Φίλο, τον πατέρα Τουλουμάκο - χωρίς τη στήριξη των οποίων δεν θα τα είχα καταφέρει. Τον ψυχίατρό μου κ. Γκούβα και την κ. Σμυρναίου για την αδελφική στοργή της. Χρωστώ πολλά στον κ. Λάμαρη για τον αγώνα της υπεράσπισής μου».
jon-levi 3
